Pasintabi sa mga hindi nakakaalam ng mga lugar na babanggitin ko.
9:30, sumakay ako ng dyip sa SM Fairview, pauwi ako ng Bulacan. (Lagi naman)
No'ng nasa Tungkong Mangga na ako, napansin ko ang isang matandang babae na may hawak-hawak na tungkod na nakaupo sa pinakahulihan ng dyip. Siguro ay 65 taong gulang na siya. Maputi na ang lahat ng mga buhok. Nakadaster (nang bonggang-bongga), with matching bandana pa. At kapit na kapit siya sa bakal na katabi niya.
Medyo kaskasero ang drayber at napakalakas magpatugtog ng mga remixed songs kahit alas-nuwebe na ng gabi at ayaw buksan ang lahat ng ilaw sa loob ng dyip.
Nag-aalala ako kay lola dahil kaharap ko siya. kahit medyo abala ako sa pagbabasa ng mga tula ni Shel Silverstein ay iniisip ko pa rin ang kalagayan ni lola.
Baka bigla siyang mahulog.
Baka makatulog siya at lumapas sa babaan niya.
Baka malabo na mata niya at di niya alam na nasa bahay na siya ng drayber.
Bakit naman kasi gabing-gabi na ay nasa lakwatsahan pa rin si Lola? Tsk tsk tsk.
Sa wakas ay nagsalita siya no'ng malapit na siya sa bababaan niya. Salamat, buhay siya. Nagsasalita, at mukhang malakas pa. Malinaw ang paningin dahil alam niyang malapit na siyang bumaba. Pagkakataon ko na 'to upang tumulong at magpakamaginoo.
Tumayo si lola. Nakakurba ang likod. Inaabot niya ang bakal na hawakan na nasa tabi ko. Nahihirapan siya. Inalalayan ko siya. Hinawakan ko ang kanyang "kulubuting" kamay na pilit inaabot ang bakal na hawakan. Pero, teka, bakit parang naninigas si lola?
Nagpupumiglas. Wala naman akong balak kidnapin siya.
"Huwag mo akong hawakan, 'di ko maabot yung hawakan", pagalit na sambit ni lola habang tangan-tangan ko ang kaliwang kamay niya.
Ay, kaya naman pala. Kaya naman pala niya. Napahiya yata ako kay lola.
Tuesday, February 17, 2009
Ang Kendi ni Manong
May dalawang kakaibang karanasan ako kahapon sa mga dyip na nasakyan ko. Tinuturing ko silang kakaiba dahil hindi naman sila araw-araw nagaganap sa bihay-pasahero ko.
Una ay tungkol sa kendi. Sumakay akosa Philcoa ng dyip papasok ng UP Campus. Umupo ako sa estribo ('yong hlihang upuan, malapit sa labasan at sakayan). Nagbayad ako ng sampung pisong barya. Medyo, matagal ang sukli. Hindi ako papayag na walang sukli, P1.50 rin yon. "di ko na mapigil sarili ko, kaya tinanong ko na si Manong Driver na medyo maputi na ang buhok.
"Sukli ho ng ten?" Walang sagot.
"Sukli ho ng sampu?"
"Sandali lang ha." Dapat pala sampu, at hindi ten.
Inabot ng mga katabi ko ang sukli. "Bakit sila napapangiti?" Isip-isip ko. Nang makarating sa akin ang sukli ko, isang maruming piso at HALLS na kendi ang tumambad sa akin. Napangisi ako. Naisip ko ulit, "Magkano ba ang HALLS na 'yon? P1.00o P.50? Gawin daw ba akong bata.
"Pasensya na wala na akong barya", dagdag pa ni manong.
*dahil sa pangyayaring yan, naaala ko yung nasa misamis oriental pa ako. Tuwing Pasko at nangangaroling kami ng mga amigo nako, hindi barya o perang papel ang binibigay sa amin, kundi mga prutas gaya ng saging, guyabano, mangga at iba pa. Pati rin maraming-maraming kendi gaya ng Tarzan, Snow Bear at White rabbit.
*so ang aral sa anekdotang ito, magbaon ng maraming-maraming kendi. Para kung sakaling wala ka ng barya ay kendi ang ipambayad :)
Una ay tungkol sa kendi. Sumakay akosa Philcoa ng dyip papasok ng UP Campus. Umupo ako sa estribo ('yong hlihang upuan, malapit sa labasan at sakayan). Nagbayad ako ng sampung pisong barya. Medyo, matagal ang sukli. Hindi ako papayag na walang sukli, P1.50 rin yon. "di ko na mapigil sarili ko, kaya tinanong ko na si Manong Driver na medyo maputi na ang buhok.
"Sukli ho ng ten?" Walang sagot.
"Sukli ho ng sampu?"
"Sandali lang ha." Dapat pala sampu, at hindi ten.
Inabot ng mga katabi ko ang sukli. "Bakit sila napapangiti?" Isip-isip ko. Nang makarating sa akin ang sukli ko, isang maruming piso at HALLS na kendi ang tumambad sa akin. Napangisi ako. Naisip ko ulit, "Magkano ba ang HALLS na 'yon? P1.00o P.50? Gawin daw ba akong bata.
"Pasensya na wala na akong barya", dagdag pa ni manong.
*dahil sa pangyayaring yan, naaala ko yung nasa misamis oriental pa ako. Tuwing Pasko at nangangaroling kami ng mga amigo nako, hindi barya o perang papel ang binibigay sa amin, kundi mga prutas gaya ng saging, guyabano, mangga at iba pa. Pati rin maraming-maraming kendi gaya ng Tarzan, Snow Bear at White rabbit.
*so ang aral sa anekdotang ito, magbaon ng maraming-maraming kendi. Para kung sakaling wala ka ng barya ay kendi ang ipambayad :)
Mr. Overtime
Nagulat at napangisi ako noong Sabado nang lapitan ako ni Dr.Dina Ocampo at kumustahin.
"Kumusta na si Mr. Overtime?"
May bagong palayaw na pala ako. "At paano naman nalaman ni Teacher Dina na ako si Mr. Overtime?" isip-isip ko. Ah, baka nabanggit ni T. Hazelle, 169 prof, yung pangyayari nung individual demonstration teaching ko.
Ika-25 ng Setyembre, muntik ko nang maitawid ang naantala kong straight teaching. Walang tulog. Pagod ang katawan at puso. Pati ang aking kaluluwa ay nababagabag. Ngunit pinilit kong humarap sa I-Agila nang nakangiti at animo'y maayos ang lahat. Puno ang pitaka, malalim ang pagtulog, busog ang tiyan, magaan ang puso.
Bagamat hindi ko na-ensayo ang aking banghay-aralin, buong tapang kong itong ibingay kay T.Hazelle, bahala na.
2:40 ng hapon. Halata sa pananalita ko na nangangapa ako. 'Di ko maapuhap ang susunod na pangungusap kaya pasulyap-sulyap ako sa papel na nasa paanan ko.
Lumipas ang ilan pang sandali at babasahin ko na ang kuwento ni "Strega Nona". Ipinakita ko ang pabalat ng aklat sa mga bata. Maya-maya ay may nagkumento.
"I think that's boring."
Kalmado ko syang sinagot. "Okay, you'll find later if this story is boring or not." Hindi ako pwedeng mainis o magalit, 'yon ang opinyon niya e. At bata 'yon. Ngunit sa aking palagay ay hindi "boring" ang istorya ni Strega Nona. Hinanapan ko pa nga ng nota ang ilang mga linya at kinanta sa harapan. Basahin ni'yo na lang nang mapatunayan.
At sa katapusan ng kuwento, nahimok ko sila sa paniniwalang hindi "boring" ang istorya namin noong hapong iyon at ang nalalabi pa naming oras.
Napansin ni T. Hazelle, Doc, at T.Ysa na masaya ang mga bata sa mga inihanda kong gawain. Batid ko ang kagalakan sa kanilang "kumikislap" na mga mata, matatamis na ngiti at halakhakan. Sana ganoon din katindi ang saya na nararamdaman ko. Sana ay kayang lunurin ng kanilang kagalakan ang aking pagdadalamhati.
4:30. Natapos na ang GOLD plan ko. Wala na akong oras. 120 minuto na akong nagsalita, naglakad-upo, nagdikit, naggupit. Hindi ko natapos sa loob ng 2 oras ang 4 prongs. Natira ang TS plan na pinagpuyatan ko.
Kasalanan ko. 'Di ko binantayan ang oras. Salamat na lang at 'di namalayan ng mga bata na uwian na. Pagod na rin naman ako.
Nagdaan ang isang linggo, bumalik ako ng UPIS at tinapos ang sinimulan ko.
"Mr.Overtime" nga ako.
Ano ba ang achivement sa Filipino?
Hindi ko maisip ang eksaktong salitang Tagalog para sa achievement.
Mga Tagumpay? Mga Nakamit? Gantimpala? Hindi ko alam, pero tungkol 'to sa mga ganun.
Kagabi ay hiniling ako ng isang kakilala na magbigay ng talaan ng mga "achievements" ko. Para umano sa pagpapakilala sa akin sa kanilang programa. Magkukuwento ako sa kanilang paaralan kasi.
Wala akong maisip masyado. Isasama ko ba ang mga parangal ko nung elementarya noong hayskul? Ang mga paligsahang napagwagian ko? Sasabihin ko bang naging pinakamasunurin ako noong Grade 4? Na kampeon ako sa word factory noong second year high school?
Korni naman siguro kung pati 'yong mga yon babanggitin ko pa. Dapat 'yung bagu-bago. Mga karangalang nakamit ngayong kolehiyo. Nakapagtala ako ng ilang mga bagay.
1. Pagiging 4th year standing na Reading major sa up diliman.
-bihira lang ang kumukuha ng kursong BEEd CA (english). sa batch namin 3 lang kami, at ako lang ang 4th year standing.
-isang prestihiyosong departamento ang napasukan ko. Pinakamagaling sa lahat ng pinakamagagaling ang mga propesor dito.
2. Pagkakamit ng ikalawang puwesto sa 3rd Alitaptap InterCollege Storytelling Competition (ito lang yung related sa event na dadaluhan ko )
3. Pagiging "commuter". Nakakayanan ko ang polusyon ng Metro manila, trapik ng lansangan at tagtag ng daan sa araw-araw na pagbiyahe ko mula San Jose del Monte City, BUlacan patungong UP Diliman. Magdadalawang taon na akong biyahero.
4. Nakikita ko nang personal ang mga paborito kong manunulat/ilustrador/kwentista sa mundo ng Panitikang Pambata. Nakakapagpapirma at nakakapagpalitrato kasama sila
-(mga manunulat) Tito Dok, Rene Villanueva, Grace Cheong, Augie Rivera, Kristine Canon, Dina Ocampo, Portia padilla, Lina diaz-de rivera at marami pa
-(ilustrador) jomike tejido, leo alvarado, beth parrocha-doctolero, frances alcaraz, ruben de jesus
-(kwentista) zarah gagatiga, michelle alcaraz, ate phoebe, sir nolo, ate cha at marami pang alitaptap
5. Tinuturing ko ring achievement ang pagkakahanap ng magagandang libro sa mga booksale branches sa metro manila. Kakaiba ang galak ko kapag nakakabili ako ng mga prestihiyosong libro sa murang halaga :) Ilan sa magagandang libro na nakita, binili at binenta ('yong ilan) ko na ay ang mga ss:
- Shel Silverstein's Where the Sidewalk ends
-Tuesday
-newbery medal and honor books
-caldecott medal and honor books
-madeleine l'engle books
-robert james waller books
Ngayon, hindi ko lang alam kung mababanggit ang mga 'yon sa pagpapakilala sa akin. Basta, ang mga 'yan aytinuturing kong mga "achievements', ano mang sabihin ng iba.
Mga Tagumpay? Mga Nakamit? Gantimpala? Hindi ko alam, pero tungkol 'to sa mga ganun.
Kagabi ay hiniling ako ng isang kakilala na magbigay ng talaan ng mga "achievements" ko. Para umano sa pagpapakilala sa akin sa kanilang programa. Magkukuwento ako sa kanilang paaralan kasi.
Wala akong maisip masyado. Isasama ko ba ang mga parangal ko nung elementarya noong hayskul? Ang mga paligsahang napagwagian ko? Sasabihin ko bang naging pinakamasunurin ako noong Grade 4? Na kampeon ako sa word factory noong second year high school?
Korni naman siguro kung pati 'yong mga yon babanggitin ko pa. Dapat 'yung bagu-bago. Mga karangalang nakamit ngayong kolehiyo. Nakapagtala ako ng ilang mga bagay.
1. Pagiging 4th year standing na Reading major sa up diliman.
-bihira lang ang kumukuha ng kursong BEEd CA (english). sa batch namin 3 lang kami, at ako lang ang 4th year standing.
-isang prestihiyosong departamento ang napasukan ko. Pinakamagaling sa lahat ng pinakamagagaling ang mga propesor dito.
2. Pagkakamit ng ikalawang puwesto sa 3rd Alitaptap InterCollege Storytelling Competition (ito lang yung related sa event na dadaluhan ko )
3. Pagiging "commuter". Nakakayanan ko ang polusyon ng Metro manila, trapik ng lansangan at tagtag ng daan sa araw-araw na pagbiyahe ko mula San Jose del Monte City, BUlacan patungong UP Diliman. Magdadalawang taon na akong biyahero.
4. Nakikita ko nang personal ang mga paborito kong manunulat/ilustrador/kwentista sa mundo ng Panitikang Pambata. Nakakapagpapirma at nakakapagpalitrato kasama sila
-(mga manunulat) Tito Dok, Rene Villanueva, Grace Cheong, Augie Rivera, Kristine Canon, Dina Ocampo, Portia padilla, Lina diaz-de rivera at marami pa
-(ilustrador) jomike tejido, leo alvarado, beth parrocha-doctolero, frances alcaraz, ruben de jesus
-(kwentista) zarah gagatiga, michelle alcaraz, ate phoebe, sir nolo, ate cha at marami pang alitaptap
5. Tinuturing ko ring achievement ang pagkakahanap ng magagandang libro sa mga booksale branches sa metro manila. Kakaiba ang galak ko kapag nakakabili ako ng mga prestihiyosong libro sa murang halaga :) Ilan sa magagandang libro na nakita, binili at binenta ('yong ilan) ko na ay ang mga ss:
- Shel Silverstein's Where the Sidewalk ends
-Tuesday
-newbery medal and honor books
-caldecott medal and honor books
-madeleine l'engle books
-robert james waller books
Ngayon, hindi ko lang alam kung mababanggit ang mga 'yon sa pagpapakilala sa akin. Basta, ang mga 'yan aytinuturing kong mga "achievements', ano mang sabihin ng iba.
Ako sa mundo ng Panitikang Pambata
Noong pangalawang araw ng pagkikita sa klase kong CW 140, pinadala kami ng bagay na para sa amin ay interesante.
Agad na pumasok sa isip ko ang aking mga librong pambata. May kakaibang kasiyahang idinudulot sa akin ang mga aklat na iyon. Dinala ko si Pilong Patagu-tago ni Kristine Canon. Kinakabahan ako habang ipinapaliwanag kung bakit ito ang dala ko. Matapos ang pautal-utal na pag-i-Ingles ay pinilit nila akong magkuwento. Ginawa ko naman.
Sa pamamalagi ko sa Kolehiyo ng Edukasyon, partikular na sa Dept. of Reading Education, hindi ko na namalayan na unti-unti na pala akong nangongolekta ng librong pambata.
Nagsimula ang paglalakbay ko sa mundo ng Panitikang Pambata noong makapakinig ako ng mga pagkukuwento ng Alitaptap Storytellers sa programang Wan Dey, Isang Araw na ibino-broadcast sa 702 DZAS.
Wala pa ako sa kolehiyo nang una kong marinig si Dr. Luis Gatmaitan bilang host ng programa. Sinabi ko sa sarili ko noon, na gusto ko ring magpasaya ng mga bata sa paraan ng malikhaing pagkukuwento.
Sa pangalawang taon ko sa kolehiyo, nagpalit ako ng kurso. Mula secondary education patungong elementary education. Naimpluwensyahan ako ng mga Reading majors mula sa UP Educators' Circle at syempre pa sinusugan ito ng umuusbong na pagkahilig ko sa panitikang pambata.
Mas naging makulay ang paglalakbay ko nang kunin ko ang kursong EDR 121-Children's Literature ni Prof. Portia P. Padilla. Dagdag pa ang EDR 110 at EDLR 101 na siya rin ang guro. 4 na oras at 30 minutong siya ang kasama namin (4 kaming PPP majors nung semestrong yon.)
Sa EDR 121 ko nakilala sina John Newbery, R. Caldecott, Tito Doc, Tuko, Pilo, at kung sino-sino pa. Nakapasok ako sa mundong walang kasing tingkad ang kulay. Dito, napaigting pa lalo ang pagnanasa kong maging "advocate" ng panitikang pambata.
Bukod pa sa mataas na marka (na sobrang nagpapasalamat ako) na nakuha ko, isa sa 'di ko malilimutang karanasan sa mundo ng panitikang pambata ay ang pagsali ko sa 3rd Alitaptap Inter-College Storytelling Competition.
Sa patimpalak na iyon ay unti-unting nalupig at nilulupig nina Pilo at ng kanyang mga kaibigan ang takot ko sa pagharap sa maraming tao. Laking pasasalamat ko sa paggabay ng mga taga-Alitaptap at syempre nina Ate Michelle (na siyang nagkampeon), Kuya Miko at syempre ni T. Portia.
Noong nasa workshop kami bago ang kompetisyon, nagtanong si Sir Nolo Silayan, pangulo ng Alitaptap, kung ano bang meron kami na magpapanalo sa amin. Karaniwang sagot ng iba ay--may background ako sa theater, naging parte na ako ng mga productions...yada yada.
Samantalang ako, "advocacy lang po yung sa akin". Naks! Galing sa puso ang sagot ko. Walang pag-iimbot at may buong katapatan. Pero sabi ni Sir Nolo, hindi sapat ang "passion", dahil isa yung kompetisyon. Tama naman siya. Pero, "passion" pa rin ang namamayaning motibasyon ko.
Hindi naman ako binigo ng "passion" ko. Kahit papaano ay naiuwi ko ang ikalawang puwesto.
May iba pang nakakatawa at nakakatuwang kuwento noong araw ng kompetisyon sa World Trade Center. (Abangan na lamang sa susunod kong post.)
Matapos ang patimpalak, nadagdagan ang tiwala ko sa sarili--na kaya ko ring maging magaling na kwentista sa mga bata. Hindi ko na hinihindian ang mga imbitasyon ng pagkukuwento gaya na lamang ng mga seminar sa aming kolehiyo. Naging estratehiya ko na rin ito sa pagsisimula ng ulat sa klase. At isang libangan ko na ang pagbabahagi ng kuwento sa mga pinsan ko na walang sawang pinapaulit-ulit ang kuwento ni Pilo, Tuko, Raquel, Og at ng mga kabarkada nila.
Noong araw na dinala ko si Pilo sa CW 140 class ko, naging madamdamin ang pagpapaliwanag ko kung bakit mahalaga sa akin ang mga kinokolekta kong libro. May mas malalim pa na pinag-uugatan ang pagkahilig ko sa kanila.
Agad na pumasok sa isip ko ang aking mga librong pambata. May kakaibang kasiyahang idinudulot sa akin ang mga aklat na iyon. Dinala ko si Pilong Patagu-tago ni Kristine Canon. Kinakabahan ako habang ipinapaliwanag kung bakit ito ang dala ko. Matapos ang pautal-utal na pag-i-Ingles ay pinilit nila akong magkuwento. Ginawa ko naman.
Sa pamamalagi ko sa Kolehiyo ng Edukasyon, partikular na sa Dept. of Reading Education, hindi ko na namalayan na unti-unti na pala akong nangongolekta ng librong pambata.
Nagsimula ang paglalakbay ko sa mundo ng Panitikang Pambata noong makapakinig ako ng mga pagkukuwento ng Alitaptap Storytellers sa programang Wan Dey, Isang Araw na ibino-broadcast sa 702 DZAS.
Wala pa ako sa kolehiyo nang una kong marinig si Dr. Luis Gatmaitan bilang host ng programa. Sinabi ko sa sarili ko noon, na gusto ko ring magpasaya ng mga bata sa paraan ng malikhaing pagkukuwento.
Sa pangalawang taon ko sa kolehiyo, nagpalit ako ng kurso. Mula secondary education patungong elementary education. Naimpluwensyahan ako ng mga Reading majors mula sa UP Educators' Circle at syempre pa sinusugan ito ng umuusbong na pagkahilig ko sa panitikang pambata.
Mas naging makulay ang paglalakbay ko nang kunin ko ang kursong EDR 121-Children's Literature ni Prof. Portia P. Padilla. Dagdag pa ang EDR 110 at EDLR 101 na siya rin ang guro. 4 na oras at 30 minutong siya ang kasama namin (4 kaming PPP majors nung semestrong yon.)
Sa EDR 121 ko nakilala sina John Newbery, R. Caldecott, Tito Doc, Tuko, Pilo, at kung sino-sino pa. Nakapasok ako sa mundong walang kasing tingkad ang kulay. Dito, napaigting pa lalo ang pagnanasa kong maging "advocate" ng panitikang pambata.
Bukod pa sa mataas na marka (na sobrang nagpapasalamat ako) na nakuha ko, isa sa 'di ko malilimutang karanasan sa mundo ng panitikang pambata ay ang pagsali ko sa 3rd Alitaptap Inter-College Storytelling Competition.
Sa patimpalak na iyon ay unti-unting nalupig at nilulupig nina Pilo at ng kanyang mga kaibigan ang takot ko sa pagharap sa maraming tao. Laking pasasalamat ko sa paggabay ng mga taga-Alitaptap at syempre nina Ate Michelle (na siyang nagkampeon), Kuya Miko at syempre ni T. Portia.
Noong nasa workshop kami bago ang kompetisyon, nagtanong si Sir Nolo Silayan, pangulo ng Alitaptap, kung ano bang meron kami na magpapanalo sa amin. Karaniwang sagot ng iba ay--may background ako sa theater, naging parte na ako ng mga productions...yada yada.
Samantalang ako, "advocacy lang po yung sa akin". Naks! Galing sa puso ang sagot ko. Walang pag-iimbot at may buong katapatan. Pero sabi ni Sir Nolo, hindi sapat ang "passion", dahil isa yung kompetisyon. Tama naman siya. Pero, "passion" pa rin ang namamayaning motibasyon ko.
Hindi naman ako binigo ng "passion" ko. Kahit papaano ay naiuwi ko ang ikalawang puwesto.
May iba pang nakakatawa at nakakatuwang kuwento noong araw ng kompetisyon sa World Trade Center. (Abangan na lamang sa susunod kong post.)
Matapos ang patimpalak, nadagdagan ang tiwala ko sa sarili--na kaya ko ring maging magaling na kwentista sa mga bata. Hindi ko na hinihindian ang mga imbitasyon ng pagkukuwento gaya na lamang ng mga seminar sa aming kolehiyo. Naging estratehiya ko na rin ito sa pagsisimula ng ulat sa klase. At isang libangan ko na ang pagbabahagi ng kuwento sa mga pinsan ko na walang sawang pinapaulit-ulit ang kuwento ni Pilo, Tuko, Raquel, Og at ng mga kabarkada nila.
Noong araw na dinala ko si Pilo sa CW 140 class ko, naging madamdamin ang pagpapaliwanag ko kung bakit mahalaga sa akin ang mga kinokolekta kong libro. May mas malalim pa na pinag-uugatan ang pagkahilig ko sa kanila.
Ultimate EDR subject
Matagal ko ring hinintay ang kursong ito. Sophomore pa lang yata ako, gusto ko nang mag-169. Nahalina ako sa pagmamasid sa mga kaibigang naggugupit-gupit, nagkukulay-kulay, nagdidikit-dikit. Wow! Parang, ang saya nito.
Tungkol saan ba ang Edr 169? Teaching Beginning Reading. Cool! Gusto ko yan!
Akala ko ganu'n lang. Hanggang marinig ko ang kanilang mga kwentuhan at huntahan.
"Haggard, wala pa akong tulog. Namamaga na kamay ko kakagupit ng mga stencils."
"Pangatlong revision na 'to. Ilan pa kaya? (tinutukoy ang lesson plan)
"Ubos na allowance ko for next week, pautang pambili Ultrabrites."
"Naku, 'di pa rin nagpaparamdam partner ko, demo na namin bukas."
Ilang lamang yan sa mga classic 169 lines. Parang challenging. Gusto ko pa rin mag-169.
Matapos ang 2 taon, 169 na ako. Sa simula, payapa ang paglalayag. Dumating ang mga alon. Midterm exams. Report sa ibang subjects. Papers sa CW 140. Ubo. Sipon. Sore throat. Zero balance.
Ayun, gumegewang-gewang na ang barko. Dagdagan mo pa ng "kaunting" problema sa mga kagrupo (trio na kami ngayon) at sa sarili.
O, di ba sabi mo gustung-gusto mo nang mag-169? Ano ka ngayon?
Haay...malalagpasan ko rin 'to. Sabi nga ni Rona, ganyan talaga pag nasa 169 ride ka. Hindi mo alam kung paano mo maitatawid. Pero, anu't ano pa man, magagawa mo. Mahirap maipaliwanag kung paano, pero, oo, kaya mo.
Siya nawa. Unang demo sa I-Agila mamaya. Gold ang bahaging ituturo ko.
Wala pang dalawang oras ang tulog ko. Kahapon ko lang natanggap ang final plan ko. Kagabi, habang nasa aircon bus, pauwi ng Bulacan...naggugupit-gupit ako ng materials. Mga makukulay na isda at ibang hayop sa dagat. 36 na life-size sea animals ang natapos ko. Nilagay ko ang mga bondpaper sa bintana, isiniksik ko lang. Mukha lang naman akong "tanga" kasi di nila nauunawaan ang pinaggagawa ko. Nagtitinginan pati yung mga pasahero ng ibang bus at dyip. Dedma lang. Kailangan kong imaximize ang oras ko.
Basta.Gagalingan ko pa. Matagal ko rin 'tong hinintay.
Tungkol saan ba ang Edr 169? Teaching Beginning Reading. Cool! Gusto ko yan!
Akala ko ganu'n lang. Hanggang marinig ko ang kanilang mga kwentuhan at huntahan.
"Haggard, wala pa akong tulog. Namamaga na kamay ko kakagupit ng mga stencils."
"Pangatlong revision na 'to. Ilan pa kaya? (tinutukoy ang lesson plan)
"Ubos na allowance ko for next week, pautang pambili Ultrabrites."
"Naku, 'di pa rin nagpaparamdam partner ko, demo na namin bukas."
Ilang lamang yan sa mga classic 169 lines. Parang challenging. Gusto ko pa rin mag-169.
Matapos ang 2 taon, 169 na ako. Sa simula, payapa ang paglalayag. Dumating ang mga alon. Midterm exams. Report sa ibang subjects. Papers sa CW 140. Ubo. Sipon. Sore throat. Zero balance.
Ayun, gumegewang-gewang na ang barko. Dagdagan mo pa ng "kaunting" problema sa mga kagrupo (trio na kami ngayon) at sa sarili.
O, di ba sabi mo gustung-gusto mo nang mag-169? Ano ka ngayon?
Haay...malalagpasan ko rin 'to. Sabi nga ni Rona, ganyan talaga pag nasa 169 ride ka. Hindi mo alam kung paano mo maitatawid. Pero, anu't ano pa man, magagawa mo. Mahirap maipaliwanag kung paano, pero, oo, kaya mo.
Siya nawa. Unang demo sa I-Agila mamaya. Gold ang bahaging ituturo ko.
Wala pang dalawang oras ang tulog ko. Kahapon ko lang natanggap ang final plan ko. Kagabi, habang nasa aircon bus, pauwi ng Bulacan...naggugupit-gupit ako ng materials. Mga makukulay na isda at ibang hayop sa dagat. 36 na life-size sea animals ang natapos ko. Nilagay ko ang mga bondpaper sa bintana, isiniksik ko lang. Mukha lang naman akong "tanga" kasi di nila nauunawaan ang pinaggagawa ko. Nagtitinginan pati yung mga pasahero ng ibang bus at dyip. Dedma lang. Kailangan kong imaximize ang oras ko.
Basta.Gagalingan ko pa. Matagal ko rin 'tong hinintay.
Monday, September 8, 2008
Ako sa mundo ng Panitikang Pambata
Noong pangalawang araw ng pagkikita sa klase kong CW 140, pinadala kami ng bagay na para sa amin ay interesante.
Agad na pumasok sa isip ko ang aking mga librong pambata. May kakaibang kasiyahang idinudulot sa akin ang mga aklat na iyon. Dinala ko si Pilong Patagu-tago ni Kristine Canon. Kinakabahan ako habang ipinapaliwanag kung bakit ito ang dala ko. Matapos ang pautal-utal na pag-i-Ingles ay pinilit nila akong magkuwento. Ginawa ko naman.
Sa pamamalagi ko sa Kolehiyo ng Edukasyon, partikular na sa Dept. of Reading Education, hindi ko na namalayan na unti-unti na pala akong nangongolekta ng librong pambata.
Nagsimula ang paglalakbay ko sa mundo ng Panitikang Pambata noong makapakinig ako ng mga pagkukuwento ng Alitaptap Storytellers sa programang Wan Dey, Isang Araw na ibino-broadcast sa 702 DZAS.
Wala pa ako sa kolehiyo nang una kong marinig si Dr. Luis Gatmaitan bilang host ng programa. Sinabi ko sa sarili ko noon, na gusto ko ring magpasaya ng mga bata sa paraan ng malikhaing pagkukuwento.
Sa pangalawang taon ko sa kolehiyo, nagpalit ako ng kurso. Mula secondary education patungong elementary education. Naimpluwensyahan ako ng mga Reading majors mula sa UP Educators' Circle at syempre pa sinusugan ito ng umuusbong na pagkahilig ko sa panitikang pambata.
Mas naging makulay ang paglalakbay ko nang kunin ko ang kursong EDR 121-Children's Literature ni Prof. Portia P. Padilla. Dagdag pa ang EDR 110 at EDLR 101 na siya rin ang guro. 4 na oras at 30 minutong siya ang kasama namin (4 kaming PPP majors nung semestrong yon.)
Sa EDR 121 ko nakilala sina John Newbery, R. Caldecott, Tito Doc, Tuko, Pilo, at kung sino-sino pa. Nakapasok ako sa mundong walang kasing tingkad ang kulay. Dito, napaigting pa lalo ang pagnanasa kong maging "advocate" ng panitikang pambata.
Bukod pa sa mataas na marka (na sobrang nagpapasalamat ako) na nakuha ko, isa sa 'di ko malilimutang karanasan sa mundo ng panitikang pambata ay ang pagsali ko sa 3rd Alitaptap Inter-College Storytelling Competition.
Sa patimpalak na iyon ay unti-unting nalupig at nilulupig nina Pilo at ng kanyang mga kaibigan ang takot ko sa pagharap sa maraming tao. Laking pasasalamat ko sa paggabay ng mga taga-Alitaptap at syempre nina Ate Michelle (na siyang nagkampeon), Kuya Miko at syempre ni T. Portia.
Noong nasa workshop kami bago ang kompetisyon, nagtanong si Sir Nolo Silayan, pangulo ng Alitaptap, kung ano bang meron kami na magpapanalo sa amin. Karaniwang sagot ng iba ay--may background ako sa theater, naging parte na ako ng mga productions...yada yada.
Samantalang ako, "advocacy lang po yung sa akin". Naks! Galing sa puso ang sagot ko. Walang pag-iimbot at may buong katapatan. Pero sabi ni Sir Nolo, hindi sapat ang "passion", dahil isa yung kompetisyon. Tama naman siya. Pero, "passion" pa rin ang namamayaning motibasyon ko.
Hindi naman ako binigo ng "passion" ko. Kahit papaano ay naiuwi ko ang ikalawang puwesto.
May iba pang nakakatawa at nakakatuwang kuwento noong araw ng kompetisyon sa World Trade Center. (Abangan na lamang sa susunod kong post.)
Matapos ang patimpalak, nadagdagan ang tiwala ko sa sarili--na kaya ko ring maging magaling na kwentista sa mga bata. Hindi ko na hinihindian ang mga imbitasyon ng pagkukuwento gaya na lamang ng mga seminar sa aming kolehiyo. Naging estratehiya ko na rin ito sa pagsisimula ng ulat sa klase. At isang libangan ko na ang pagbabahagi ng kuwento sa mga pinsan ko na walang sawang pinapaulit-ulit ang kuwento ni Pilo, Tuko, Raquel, Og at ng mga kabarkada nila.
Noong araw na dinala ko si Pilo sa CW 140 class ko, naging madamdamin ang pagpapaliwanag ko kung bakit mahalaga sa akin ang mga kinokolekta kong libro. May mas malalim pa na pinag-uugatan ang pagkahilig ko sa kanila.
Agad na pumasok sa isip ko ang aking mga librong pambata. May kakaibang kasiyahang idinudulot sa akin ang mga aklat na iyon. Dinala ko si Pilong Patagu-tago ni Kristine Canon. Kinakabahan ako habang ipinapaliwanag kung bakit ito ang dala ko. Matapos ang pautal-utal na pag-i-Ingles ay pinilit nila akong magkuwento. Ginawa ko naman.
Sa pamamalagi ko sa Kolehiyo ng Edukasyon, partikular na sa Dept. of Reading Education, hindi ko na namalayan na unti-unti na pala akong nangongolekta ng librong pambata.
Nagsimula ang paglalakbay ko sa mundo ng Panitikang Pambata noong makapakinig ako ng mga pagkukuwento ng Alitaptap Storytellers sa programang Wan Dey, Isang Araw na ibino-broadcast sa 702 DZAS.
Wala pa ako sa kolehiyo nang una kong marinig si Dr. Luis Gatmaitan bilang host ng programa. Sinabi ko sa sarili ko noon, na gusto ko ring magpasaya ng mga bata sa paraan ng malikhaing pagkukuwento.
Sa pangalawang taon ko sa kolehiyo, nagpalit ako ng kurso. Mula secondary education patungong elementary education. Naimpluwensyahan ako ng mga Reading majors mula sa UP Educators' Circle at syempre pa sinusugan ito ng umuusbong na pagkahilig ko sa panitikang pambata.
Mas naging makulay ang paglalakbay ko nang kunin ko ang kursong EDR 121-Children's Literature ni Prof. Portia P. Padilla. Dagdag pa ang EDR 110 at EDLR 101 na siya rin ang guro. 4 na oras at 30 minutong siya ang kasama namin (4 kaming PPP majors nung semestrong yon.)
Sa EDR 121 ko nakilala sina John Newbery, R. Caldecott, Tito Doc, Tuko, Pilo, at kung sino-sino pa. Nakapasok ako sa mundong walang kasing tingkad ang kulay. Dito, napaigting pa lalo ang pagnanasa kong maging "advocate" ng panitikang pambata.
Bukod pa sa mataas na marka (na sobrang nagpapasalamat ako) na nakuha ko, isa sa 'di ko malilimutang karanasan sa mundo ng panitikang pambata ay ang pagsali ko sa 3rd Alitaptap Inter-College Storytelling Competition.
Sa patimpalak na iyon ay unti-unting nalupig at nilulupig nina Pilo at ng kanyang mga kaibigan ang takot ko sa pagharap sa maraming tao. Laking pasasalamat ko sa paggabay ng mga taga-Alitaptap at syempre nina Ate Michelle (na siyang nagkampeon), Kuya Miko at syempre ni T. Portia.
Noong nasa workshop kami bago ang kompetisyon, nagtanong si Sir Nolo Silayan, pangulo ng Alitaptap, kung ano bang meron kami na magpapanalo sa amin. Karaniwang sagot ng iba ay--may background ako sa theater, naging parte na ako ng mga productions...yada yada.
Samantalang ako, "advocacy lang po yung sa akin". Naks! Galing sa puso ang sagot ko. Walang pag-iimbot at may buong katapatan. Pero sabi ni Sir Nolo, hindi sapat ang "passion", dahil isa yung kompetisyon. Tama naman siya. Pero, "passion" pa rin ang namamayaning motibasyon ko.
Hindi naman ako binigo ng "passion" ko. Kahit papaano ay naiuwi ko ang ikalawang puwesto.
May iba pang nakakatawa at nakakatuwang kuwento noong araw ng kompetisyon sa World Trade Center. (Abangan na lamang sa susunod kong post.)
Matapos ang patimpalak, nadagdagan ang tiwala ko sa sarili--na kaya ko ring maging magaling na kwentista sa mga bata. Hindi ko na hinihindian ang mga imbitasyon ng pagkukuwento gaya na lamang ng mga seminar sa aming kolehiyo. Naging estratehiya ko na rin ito sa pagsisimula ng ulat sa klase. At isang libangan ko na ang pagbabahagi ng kuwento sa mga pinsan ko na walang sawang pinapaulit-ulit ang kuwento ni Pilo, Tuko, Raquel, Og at ng mga kabarkada nila.
Noong araw na dinala ko si Pilo sa CW 140 class ko, naging madamdamin ang pagpapaliwanag ko kung bakit mahalaga sa akin ang mga kinokolekta kong libro. May mas malalim pa na pinag-uugatan ang pagkahilig ko sa kanila.
Subscribe to:
Posts (Atom)