Lipat Blog-hay

Maglilipat blog na ako.



At first, I thought of abandoning this blog totally. Disown it. Then I realized that it's so inhumane of me as the owner. Blog euthanasia is definitely not the best decision I could make if what I just want to do is to start a new blog.



Why is there a need to give birth to a new blog?



I'm a self-confessed techie-wanna-be. Trying hard would be the layman's term for it. Euphemism,thank you. Because of this OA curiosity, I couldn't post photos to my entries. It's a known issue according to google. Fudge! What is that?



Since I have no one to explain to me this technical side of blogging, I have reached the end of my rope. Sorry jersonal.blogspot, I have to transfer your entries.



Don't worry, I am not dumping them into cyberspace's trash bin. Three years of blogging and almost a hundred posts is no joke for a tyro writer.

Please be informed that I am taking blogging on a more serious note this year.



Thanks to fellow bloggers and cyberfriends who visited this blog. Nothing beats the feeling when I see a comment that needs moderation in my dashboard.



To the blogs I follow, can I "re-follow" you soon?



To Blogger, thank you for letting me live my dreams. I will 'relive' them soon.



To the Editor-in-Chief up above, I know that there are lots of posts needing revisions but you still published them. Indeed,there's no condemnation in you. Only forgiveness.



To myself, See? You did it! Do it again.

I So Like My New Layout

Dear blogger.com,



After weeks of having a lost-in-html-codes worries for this li'l blog of mine, I am now relieved.



Thanks blogger for the new layout designs. Thanks for helping the not-so-tech-savvy people who love doodling words but not deciphering codes.



Thank you for the free hosting ( Did I use the word hosting correctly?)



I hope that you would make blog layout designing more user-friendly, especially for people like me.



Cheers,



Jerson

Bakit ka Nagsusulat?

Ambisyoso lang talaga siguro ako.



Wala kaming internet connection sa bahay. Desktop computer nga wala din. (kahit ayaw maniwala ng mga estudyante ko) Pero, tuwang-tuwa ako tuwing may bagong akda akong naililimbag sa blog na 'to.



Sasadyain ko pa ang mga computer shop na nakapaligid sa lugar namin, para lang makapag-internet. Kapag kaharap na ang kompyuter, limang  websites ang una kong bibisitahin.



1. Friendster. Ang nagpasimula ang social networking sa Pilipinas. Karamihan kasi ng mga kaklase ko nung high school ay dito pa rin namamalagi.



2. Facebook. Para naman sa college friends at mga mas tech-savvy na mga kaibigan.



3. Ymail. kahit alam kong walang bagong mensahe sa inbox, binubuksan ko pa rin 'to.



4. Blogspot. Na kasalukuyan mong binabasa at



5. Multiply. Na, sa palagay ko naging  parang pinagsamang blogspot, ym, pero di pa rin ganun kaakit-akit.



Sa limang , naging paborito kong websites, blogspot at multiply ang pinakapinanabikan kong bisitahin at hindi facebook (kahit na may scrabble, pathwords, farmville, restaurant city at kung anu-ano pang applications meron dun).



Iba 'yong pananabik na dumadaloy sa dugo ko tuwing pinupuno na ng mga letrang nagiging pangungusap na nagiging mga talata ang puting espasyo sa harap ko habang sumasayaw ang mga hintuturo ko sa magkabilang kamay.



Iba 'yong pakiramdam na may mga napapakawalan kang mga ideya na nakagapos sa isipan mo. (naks!) Ako kasi 'yong tipo ng tao na kung anu-ano na lang ang iniisip--mababaw, malalim, maputik o malinaw man 'to. Madalas mangyari ang pagninilay-nilay na mga 'to kapag mag-isa ako. Kausap ko ang sarili ko. (minsan, literal ang pag-uusap na nagaganap).



Nakakapag-isip din ako ng mga pwedeng isulat tuwing nasa biyahe ako. Kapag pagod na ang katawan ko sa maghapong pagtuturo, bigla ko na lang papasayahin ang sarili sa paghahabi ng mga kuwento at sanaysay tungkol sa kung anu-ano. At muli, mababawi ko ang lakas na papaubos na.



Minsan, aabuting ng isang linggo o higit pang araw bago tuluyang maging sanaysay ang isang sanaysay. Gayundin sa kaso ng mga  kuwento at tula. Ang hirap isingit sa nagsusumigaw sa ka-busy-han na iskedyul, ang pagtungo sa computer shop para bigyang-buhay ang mga naisip ko. Minsan, kulang lang talaga ang pera pang-internet.  Kaya naman, kapag sumobra nang kaunti ang kasipagan ko, isusulat ko na lang siya sa pang-grade 6 na papel at itatago.



May isang nagkomento sa isang naisulat ko, na sa palagay niya ay gustung-gusto ko ang pagsusulat.Siguro nga. Dahil gusto ko ring marinig ang sarili ko na nag-iisip, na pinapayabong ang kakayahang bigay ni Ginoo.





Sa ngayon, susulat ako tungkol sa mga bagay na magbibigay pa ng mas maraming dahilan sa ibang tao (at sa sarili ko na rin) para mabuhay (at para sulitin ang buhay).





Isusulat ko ang mga karanasang ayokong malimutan.





Susulat din ako ng mga pangarap ko para sa sarili, sa pamilya, sa bansa at sa mundo.





Sumusulat ako ngayon, hindi para sa iba, kundi para sa sarili.

new name

i changed the name of my blog. i find ginoong kutsero not so interesting. there a lot of other blogs which has this name. jersonal is more me. i also have the same name for my multiply site. i want to take blogging in a more serious level. on a more regular basis. though no one is reading it. i find blogging a very effective practice for writing, which is my waterloo (aside from science).

Blog-blogan

habang sinisipag pa akong magsulat at magbasa,
habang malinaw pa ang mapupungay kong mga mata,
habang hindi pa marupok ang mga buto-buto,
habang hitik ang mga ideya sa aking bungo.

hanggat may perang pang-renta,
hanggat may part-time job para magkapera,
hanggat may naghahanap ng part-time tutor,
hanggat masaya pa ako sa pagtu-tutor.

magba-blog-blogan ako.
magsusulat-sulatan ako.

magsisikap ako upang maging mas matalino,
mas masipag
at mas marangal

at bilang ganti ay diringgin ko
ang tawag ng aking konsensya

na kailanman ay hindi na
maadik pa
sa online scrabble.