LVM < Philippines

In almost 24 years, these are the Philippine provinces where I

• have lived
• often go
• have been once or a few times
• was just passing through
• have not set foot

Wow! I've been to all three island groups. Thanks to the solo Bulacan-Misamis Oriental trip I had last December--traveling by land via Philtranco bus for a very affordable fare. (2k-something pesos but would cost you a lot og body pain.) A 48-hour adventure which I haven't blogged about.

Why travel from Bulacan to Misamis Oriental?

Our family used to live in Misamis Oriental until I was five. When we moved to Bulacan, we rarely go back to our province during holidays or vacations. So I have become more Bulakenyo than a MisOr native. But now that my parents have decided to stay in Misamis Oriental for good, we are visiting them on a more regular basis.

I have visited/passed through all the provinces in Central Luzon  when I was in high school. Bulacan, Aurora, Bataan, Tarlac, Pampanga, Nueva Ecija and Zambales. That's the advantage of being picked by your school to compete in different tilts (e.g. Schools Press Conference, Science Fair).

I've realized that traveling expenses were not really part of our family/personal budget. Traveling is for the may-kaya. Not true. Disagree. There are different ways to travel for free (e.g. representing your school in regional/national competitions) or on a low-budget (day hikes in nearby mountains like Mt. Balagbag in Rizal/Bulacan).

Luzon: RSPC days along the coast of Aurora--facing
the Pacific Ocean

Visayas: San Juanico Bridge

Mindanao: Family Traverse at Mt. Tigkatao--mountain
shared by Misamis Oriental and Agusan del Norte

Now that my itchy feet are 'moving mountains and pavements, I foresee a more colorful traveling map in the coming years.

Traveling is more fun in the Philippines.


Thank you Sir Eugene Villar for this interactive map.

Arayat: Ang Unang Aray

"Ang haraya ay ang pagliliwaliw ng isip, samantalang ang harayat ay ang pagliliwaliw sa BundokArayat."

Sa wakas ay natupad na ang pangarap kong umakyat ng bundok bilang isang lakwatsero. 

Ako sa una kong akyat.

Mapalad ako at Arayat ang unang bundok na naitala ko sa aking kasaysayan. Punung-puno ng mga 'di malilimutang karanasan at tanawin ang inuwi ko pagkababa ng Arayat.

Add caption

Madaling araw ng Linggo nang umalis kami sa isang bus terminal sa EDSA-Cubao. Bilang sabik ako sa unang akyat, alas-dos pa lang ay nasa terminal na ako kahit alas-kwatro na kami umalis. (Php 102.00 ang pamasahe hanggang SM Pampanga.) Kahit mabilis ang biyahe, ay marami kaming napagkwentuhan ni Ninang Mars mula sa mga tsismis na bumabalot sa panitikang pambata hanggang sa planong pag-i-storytelling sa bundok.

Pre-climb
(photo courtesy of Sir Bogart Toledo)

Pagkababa ng SM, dapat ay sumakay ng dyip papuntang Magalang (Php 35.00) at mula sa bayan ay sumakay ng traysikel papuntang jump-off sa Barangay Ayala (Php 70/100.00 kada traysikel) . Pero dahil bihira pa ang dumaraang dyip, napagdesisyunan namin na patusin na ang alok na ihatid kami ng van sa jump-off mismo. Medyo napamahal nga lang kami (Php. 140.00). Pero,sulit naman ang ibinayad sa tulin at lamig ng van. Nabawasan na rin nang ilang kilometro ang paglalakad mula Barangay Hall papuntang paanan ng bundok. (Aral: Magdala ng ekstrang pera.)

Mahaba-habang lakaran din ang Arayat. Inabot kami ng humigit-kumulang na 13 oras. Nagsimula kami ng bandang 7:15 ng umaga, at nakababa (na)ng 9:30 ng gabi. Bakit ang tagal? Bakit nga ba?

1.       Kailangang sulitin ang libreng malinis na hangin.

2.       Hindi p'wedeng palagpasin ang magagandang tanawin.  Dapat laging handa ang kamera.

3.       Masarap magpiknik at magsiyesta sa North peak.

4.       Sadyang mahirap akyatin/gapangin/babain ang matatarik, masasalimuot at madudulas na daan.

5.       Kailangang maghintayan at magtulungan. Kung di mo 'to kayang gawin, mag-solo climb ka na lang.

May mga Stations of the Cross na madadaanan
sa mga unang kilometro.

Ang kapatagan ng Pampanga

Hindi mailap ang ilang mga paru-paro sa tuktok .

Siya rin ba 'to?

Ang mala-Amazon River na Ilog ng Pampanga.

Bilang baguhan, marami akong natutunan tungkol sa mountaineering.

1.       Ang mga terminong  push, proceed, traverse, assault, take five, trail running, day hike, junction, sweeper, waterproofing, social at headlamp.

2.       Ang mga pangalan ng mga bundok sa Pilipinas. Ang mga naaalala ko mula sa mga kwentuhan nila ay Arayat, Manalmon, Balagbag, Pulag, Batulao, Makiling, Pico de Loro at Cristobal.

3.       Natuto akong magbasa ng trail signs. Hanapin lamang ang magkakapatong na tatlong bato o 'di kaya naman ang mga laso sa mga puno na p'wedeng wrapper ng tsitsirya, masking tape o totoong laso. Kapag nasa sangandaan (junction),   piliin ang mas malinis na daan.

4.       Magsuot ng leggings o damit na may mahabang sleeves.

5.       Ma'am at Sir ang tawagan ng mga mountaineers sa isa't isa.

Pinakamahirap na bahagi ng Akyat-Arayat: North-South Peak trail. Ang rappelling sa 90 degrees na bato nang walang gamit na lubid.

(photo courtesy of Sir Bogart Toledo)

Paboritong ulam ng karamihan (kasama na ang aso sa North peak): manok

Pinakanakaka-panic na pagkakataon: Nang biglang bumuhos ang ulan at pababa pa lang kami

Pinakabuwis-buhay na kuha: Ang jumpshot sa ibabaw ng bato kahit bangin na ang nasa likod nito.

(photo courtesy of Sir Ivan)

Good Samaritan Awardee: Si Ate Marlyn at ang kanyang pamilya (mga kasapi ng Back to Christ Foundation) na nagpatuloy sa amin sa compound nila.  Pinaligo kami at nag-alok na ihatid kami ng trak nila pabalik ng bayan ng Arayat.

Php 10.00 ang bayad sa pagligo.

Php 60.00 ang pamasahe sa trak.

Back to Christ compound

Earth Saver Awardee: Si Ma'am Jay na kinarir ang pamumulot ng mga botelya at plastic wrappers. Nakaka-inspire kaya tumulong na rin ako paminsan-minsan.

Isang bagsak para kay Ma'am Jay!
(photo courtesy of Mars Mercado)

Light Packer Awardee: Si Sir Ivan, ang batang lakwatsero. Kumusta naman ang body bag na dala at ang mapaghimalang kalo?

Feeding Program Specialist: Si Ma'am/ Ninang Mars na walang sawang namimigay ng mga kung anu-ano mula sa bitbit niyang sari-sari store. Runner-up si Ma'am Rax.

Official Photographer: Si Sir Migs at ang kanyang de-lenteng kamera.

Pinakamakwento at pinakamabirong Mountaineer(s): Si Sir Nino at Sir Bogart. Biruang walang pikunan.

Pinakabatang Mountaineer: Si Sir Christian at ang kanyang mga tattoo sa magkabilang braso.

Pinakadyaheng sandali: Ang putik na walang sawang kumakapit at nagpapabigat sa sapatos.

Pinakanakakakabang pagkakataon: Ang night trek na sinabayanng mga nakakabahalang mga ingay ng kalikasan.

Dapat walang takot sa dilim.

Pinakanakakainis na parte ng bundok: Ang mga basura at mga bakas ng mga vandals sa mga bato

Pinakamabagal na sandali:  'yong sandaling kita mo na ang mga ilaw sa kabayanan at dinig mo na ang mga sasakyan, pero wala ka pa ring makitang kalsada.

Pinakabanyagang nakasalubong: Ang mga Pranses na naka-shorts at spaghetti straps

(photo courtesy of Maam/Ninang Mars (in pink))

Sa kabuuan, hindi ako binigo ng Akyat-Arayat. Tinumbasan ng bundok na ito ang kasabikan ko para sa mga bagay na kakaiba. Hinigitan pa nga. Kinabukasan, kahit na nahuli sa trabaho at masakit ang mga kasu-kasuan, wala ni isang sandali na pinagsisihan ko ang pagpasok sa ganitong tunguhin sa buhay. Kahit ang pagsalampak sa gitna ng Victory Liner.

Para sa mga nangangarap na umakyat rin sa unang pagkakataon, ang unang hakbang ay ang pagkakaroon ng mga kaibigan/kakilala na mahilig rin dito.

Salamat Ninang Mars sa pagsama sa akin at sa paghahanap ng mga mababait na freelance mountaineers na nakasabay natin.

(photo courtesy of Sir Migs Siena)

Ikalawang hakbang ay ang paghahanda ng sarili. Itsek ang badyet ng pag-akyat. Itsek ang kalusugan. Itsek ang mga gamit na kakailanganin.

At ang huli, alamin ang lugar na pupuntahan. Alamin ang mga suggested itinerary. Magbasa ng mga blog comments ng mga nauna na. Matuto sa karanasan ng iba.

Hayan! Handa ka na!

(photo courtsey of Sir Bogart)