Monday, May 10, 2010

Pasok sa Banga!

Dumating na ang araw na pinakahihintay mo. Magagamit mo na ang kapangyarihang ibinibigay ng isang demokratikong pamahalaan. Matapos ang ilang buwan ng kalituhan at pag-aagam-agam, magkakasukatan na.



Aminin mo man at hindi, kabado ka. Paano kung iluwa ng makina ang balota mo? Paano kung hindi gumana ang powers mo na baguhin ang takbo ng kasaysayan sa pamamagitan ng isang piraso ng papel ?Paano kung may ibang umangkin ng pangalan mo ? Paano kung hindi mo mahanap ang precinct mo (na dati akala mo ay precint, as in presinto) ?



Kahit na nakinig ka nang mabuti sa voter's education sa telebisyon at radyo. (Nakabisado mo na nga yata ang kanta ng Sexbomb mula intro hanggang extro with matching giling), dinadaga pa rin ang dibdib mo. Pero sa loob mo, inaalo mo ang sarili mo at pinapayuhang maging kalmado. First time mo e, normal lang ang ganyang pakiramdam.



Kaya gumising ka nang maaga, thirty minutes bago sumapit ang alas-siyete. Naglakad ka dahil naniniwala ka sa kapangyarihan ng ehersisyo. Nagsuot ng pulang polo (bilang suporta sa ihahalal mong pangulo). Nagbaon ng panyo at payong (na sobrang nakatulong habang pumipila.



Habang papalapit ka sa pamantasang pinagdarausan ng eleksyon, bumulong ka ng isang taimtim na panalangin para sa bansa ( na minsan mo lang ginagawa). Nakasalubong mo rin sa daan ang iba't ibang mukha ng mga kandidato, at sinabihan mo silang, "Sana 'wag kang  magtatangkang mandaya". Sana rin ay narinig ka nila kahit pa mga plastik at papel lang sila.



Nabuwisit ka sa mga taong namimigay ng sample ballot. Bawal na ýon 'di ba? Pero di ka man lang naglakas-loob na sawayin sila. Sabi mo lang, "Mayroon na ako niyan" kahit ang totoo kodigo lang ang gawa mo. Pero may punto ko, dagdag basura lang kasi ýong ipanamimigay nila. At saka di ka naman bumoboto nang straight, at informed vote ang ika-cast mo.



No'ng papasok ka na sa silid na hinanap mo ng kulang-kulang ten minutes, namukhaan mo ang isang guro sa paaralang pinasukan mo no'ng high school, kabilang siya sa BEI. Tinawag ka pa niya. Jefferson. Kahit 'di naman talaga ýon ang pangalan mo. Bigla kang nag-daydream. "I wish, I wish with all my heart, sana may special treatment ako kagaya ni ___________". Ambisyoso!



After almost 5 minutes, natapos ka rin sa pagshi-shade. Naglub-dub-lub-dub ang puso mo nang makita na tumagos ang marker sa likod ng balota mo. Pero di ka nagpahalata na kinabahan ka. Tumayo ka na at nakalimutang dalhin ang pseudo-ballot secrecy folder papunta sa PCOS machine. Sinubuan ang makinang hayok sa boto at crinoss mo ang mga daliri mo.



Matapos ang mga limang segundo siguro, kinausap ka ng piping makina.



"Congratulations! Your vote has been registered."



Dinumihan mo ang kanang hinlalaki at ipinunas sa malinis na papel at nagpa-kyutiks ka sa isang nail specialist na isang impressionist. Kinapos ka sa budget so isang daliri lang ang nadumihan nakulayan.



Paglabas mo, marami na'ng customer ang naghihintay na magpakyutiks din. Tiningnan Tinitigan mo sila, at sabi ng isip mo, "Next time, gumising kayo nang maaga. Pero ok lang ýon, hanggang alas-siyete pa naman pila."



Haaay...ang sarap bumoto.

Monday, May 3, 2010

Teachers

Some teachers are made to do big things. Some are created to do greater things.

-J.R. Capuyan, May 2010

Saturday, May 1, 2010

On Being a VJ



Volunteer Jerson (VJ) is back.



After almost two years of dormancy as a volunteer (for various causes), I finally had the enough conviction (and time motivation) to reincarnate the dying passion for volunteerism in me.



No, I wasn't apathetic about everything that is happening in our country. I read the news ( Philippine Daily Inquirer almost every Sunday); watch Unang Hirit, 24 Oras and/or News on Q ( our idiot box projects a good reception of GMA 7 and not those of the other networks'); listen to Rockedradio in NU 107.5 every Thursday night (thanks to my CD-R King MP3) and immerse in intellectual banters with my co-teachers.



But I guess those things aren't enough to show that I care for my country. It's like the adage," Faith without action is dead."



I miss my Alitaptap storytelling days and I-Clic teaching stints.



When I was still an undergraduate, I promised to Oble that I would serve the country who "sent"me to school.

That I am not an in grata.



Ha-ha.



Look at where I am right now. Count the number of things I've done to help a fellow Filipino.

Nah, 'tis better to count the stars when you wake up. There's hope that you'll find a couple or two.



Redemption.



Today, I joined a group of San Joseños in conducting a FREE College Admission Test Review which would end on June 5. The review is open to all high school students (yeah, not just to incoming seniors) living in San Jose del Monte. There are about 150 participants--coming from different public and private schools in our city.



Guess what subject I volunteered to teach.

English. Tama! (ala-Ai Ai intonation)



It feels so great to be a part of a worthy cause. Life becomes more worth-living. This experience taught me the value of giving without expecting anything in return.







(photo courtesy of google map)

Sunday, April 18, 2010

LET's Over

LET days are over. Matapos ang ilang buwang paghihintay (mali ka, hindi pagrereview), e sumabak na nga ako kanina sa kauna-unahang Licensure Examination for Teachers o LET ng aking buhay. (Sana ay wala nang repeat performance.)



January 29, 2010 nang magfile ako, kasama sina Kim at RV sa PRC-Ever sa may Recto. Doon na nagsimulang bumilis ang tibok ng aking puso tuwing mababanggit ang LET. Sino bang hindi kakabahan, e major TEST ng buhay 'yon e. Mala-UPCAT nang konti ang feeling. Ang pinagkaiba lang, kung sakaling di ako pumasa ng UPCAT, pwede pa akong kumuha ng PUPCET o test sa PNU (na pareho ko namang hindi kinuha), e sa LET, kapag di ko naipasa, no choice kundi umu-LET.


Bago ako magpatuloy, magti-thank you muna ako sa lahat ng taong nagpakita/ramdam ng suporta at nagsama sa akin sa kanilang mga personal prayer time. Salamat sa lahat ng college friends, co-teachers, blockmates, orgmates, high school buddies at siyempre sa aking pamilya. Thank you housemates dahil isang linggo akong nagbuhay-don dahil may excuse ako para bawasan ang pagtulong sa mga house chores at matulog, este, magreview hanggat gusto ko. Salamat sa pampi-pressure :) 


Salamat kay RV na nagpahiram ng hiniram niyang LET reviewer at nagturo sa akin ng probability, permutation at ilang EDRE concepts. Sa iyo din Shawie, na nagpahiram ng PNU reviewers na mukhang espesyal daw dahil PNU almuna ka :)


Anyway, back to the LET thing.


Hindi ko na-receive ang letter ko from PRC na mag-iinform sana kung saang lupalok ako magti-test. Buti na lang meron sa Internet. Thanks PRC! Salamat sa pag-a-assign sa akin sa San Andres, Malate, Manila. Hindi naman pala siya gano'n kalayo mula sa San Jose del Monte, Bulacan. Kinailangan ko lang umalis sa bahay ng 3:30 para nasa Aurora Quezon Elementary School na ako by 6:30 a.m. Mama ko ang nag-insist na umalis ako nang ganon kaaga. So quarter to five pa lang, nasa Quiapo na ako. Nag-pancakes na lang ako sa Jollibee Recto habang naghihintay na magbukas ang MRT. Nakakatuwa dahil ang daming nakaputi na may dalang plastic envelope.


Bago magsimula ang exam, e di nag-fill out kami ng forms, something na matagal ko nang hindi nagagawa. Akala ko hindi ako magkakamali. Patapos na e...dun pa ako nagkamali ng punit ng answer sheet. Dapat pala isa-isa lang. E, ako, tatlong answer sheets agad ang tinanggal. So, alam na, kapag hindi lumabas name ko sa list of passers, na-invalidate ang test ko. (H'wag naman sana.) Pero feeling ko, di naman yun major mistake, kasi yung code sa tatlong answer sheets ay iisa lang for one examinee.


LET BLOOPER: Sabi ng proctor, mag-pray daw muna kami. She asked a nun-examinee to read a prayer printed in a short bondpaper na 12 Arial Black yata ang font. It was supposed to be a solemn communication with God, pero nung basahin na ni Sister X ang part na "Lord, help those who will take the Nursing Licensure Examination", nawala ang concentration ko, pati na rin siguro yung iba. Humirit pa si Sister X ng "Make them nurses who heal blah blah". Wala na. After we said Amen, nag-comment yung proctor. "Ay, pang-nurse pala yon."


There are three sets of test for those BEEd majors--general education, professional education and content courses. 150 questions per subject. Ang haba ng time na binigay. From 8:30-1:30 general educatio at professional education. 2:30-6:30 content courses naman. Hindi ko na-consume ang lahat ng oras (which is favorable sa mga proctors). 11:45 at 4:00 ako natapos.


Pinakamahirap yung content courses. Professional at general education, so-so. Sumakit nang sobra ang ulo ko matapos ang 6 consecutive typographical errors sa Filipino at math part ng content courses. Walang salungguhit, kulang ng choices, walang operations, pare-parehong options. 


Ini-expect ko na pang-gradeschool ang content ng CONTENT COURSES, dahil nga BEEd major ako/ actually Reading major), tapos bigla na lang may 3rd year at 4th year Math. At dahil waterloo ko ang science, nahirapan din ako. May mga common sense questions naman. Kailangan lang gamitin ang analytical skills. Effective din ang elimination method lalo na kapag di ko alam ang sagot.


Sa prof ed, may mga subjects na wala man lang ni isang tanong na lumabas, like LAWS/mga batas. Nag-rush pa naman ako sa pagmememorize.


May part pala sa LET na nangako kami na hindi magle-leak ng mga questions. So, hindi ko pa naman siguro naba-violate yon. Anyway, isang buwan pa ng anxiety o kawalan ng peace of mind (?) dahil sa susunod na buwan pa ang result. I-ta-try ko na lang na huwag munang isipin ang LET at magpapakalunod sa trabaho this summer. Basta, sabi ko kay Lord, magiging masaya ako, anu't ano pa man ang regalo niya sa akin :) 


P.S. Salamat pala kay Kim na taga-UP din at 169 batch mate ko. Dahil sa kanya, may nakausap ako during the lunch break.


Sana 100% passing rate ng Diliman :)






Monday, April 12, 2010

Checkpoint

 Err.

Enter kadramahan. Mabeberdeng acacia ng Acad Oval. Pasok hangin. Ihulog ang mga dahon ng acacia. I-stretch ang kamay at saluin ang mga nahuhulog na berde at dilaw na dahon. Loser. Wala ka na namang nasalo.



Talo ka sa isang scrabble game kanina sa lexulous. Di ka man lang umabot sa top 5 sa blitz. Tinamad kang magreview para sa exam mo this Sunday. Gusto mong mag-top pero, feeling mo hindi mangyayari. (Nah, where's your faith?) Kasi naman, di ka nakakapagreview nang maayos. lagi kang nadidistract ng mga unwanted thoughts. Lagi kang nag-o-online. As if naman, may sarili kayong connection sa bahay. As if may sarili kayong PC. As if marami kang perang pang-rent.





Haha. Ang ambitious lang talaga.



So magtuturo ka pa rin next year sa dati mong tinuturuan. Nakakatawa lang kasi binawi mo yung resignation letter na binigay mo. Kasi naman, di masyado pinag-iisipan ang mga desisyon.

Rash. Pero in all fairness, excited ka pa ring magturo. You realized na boring ang buhay kung walang pressure from work. Kung walang ginagawa. Feeling mo isa kang professional bum.



Ang dali mong magbago ng mga plano. Ngayon, gusto mong magturo sa public school. Maya-maya, gusto mong magtrabaho sa US (kahit hindi teacher). Pera. Pera-pera na nga lang ba ang buhay?



Enter Stacie Orrico: There's gonna be more to life...



Haaayy.. ang dami mo pang bigas na kakainin. Feeling mo mature ka na mag-isip. Pero based on what's happening in your life, you're like a teenager who gambles on anything that catches his interest.



Errr. There's more work to be done. There's much weight to lose. Kaya h'wag bumitiw sa mga pangarap sa buhay. Do not let the world dictate your actions. At isiping maiigi ang consequences ng bawat action na gagawin.



At huwag ring bitter. Treat everyone as if they are better than you (which is true, in one aspect or another).

At huwag ding magpaapekto sa mga labels sa'yo ng mga tao sa paligid. Only you and you're God know what's in the core of your heart.



So cheer up, young lad. Huwag syaangin ang oras sa mga bagay na walang kapararakan. At huwag rin namang hayaan na hindi ma-enjoy ang mga biyaya ng Diyos :)



Every once in a while, i-checkpoint ang puso.

Thursday, April 1, 2010

S-T-A-Y

S-till
T-eaching (for another)
A-cademic
Y-ear


I had submitted my resignation letter (which I wrote in a rush) and  'twas accepted.
After three weeks of goodbye-school-goodbye-students mode, tables turned.


I gained back the serenity. The chance of doing things better than the first time you did them.
The security of having some coins in my pocket. The passion which was put off before, now I am tendering.